Koyunlar, sığırlar gibi geviş getiren hayvanlardır. inek mide bölümleri hakkında anlatılan dört bölümlü yapı koyunlarda da bulunur: işkembe, börkenek, kırkbayır ve şirden. Ancak koyun midesi sorunlarını değerlendirirken hayvanın kendi yem tüketimi, yaşı ve sürü koşulları esas alınmalıdır.
Her iki hayvanda da işkembe, lifli yemlerin mikroorganizmalar yardımıyla parçalandığı başlıca bölümdür. Börkenek geviş getirme sürecinde görev alır; kırkbayır suyun emilmesine katkı sağlar, şirdende ise asit ve enzimlerle sindirim devam eder. Bu açıdan inek mide bölümleri ile koyun midesi aynı temel görevleri paylaşır.
Yine de inek mide bölümleri anlatılırken verilen yem miktarları veya besleme uygulamaları koyunlara doğrudan uyarlanmamalıdır. Rasyon, hayvan türünün ve sürünün ihtiyaçlarına göre hazırlanmalıdır.
Ani yem değişiklikleri ve bir anda fazla miktarda nişastalı yem tüketilmesi, işkembedeki mikrobiyal dengeyi bozabilir. Bu durum işkembe asitliğinin artmasıyla ilişkili sorunlara yol açabilir. Şişkinlik de dikkat gerektiren başka bir durumdur.
İştahsızlık, geviş getirmenin azalması, karında belirgin şişme, ishal veya halsizlik görüldüğünde sorunun nedeni tahmin edilerek rastgele ürün kullanılmamalıdır. Özellikle hızlı gelişen şişkinlikte veteriner hekime gecikmeden başvurulmalıdır.
Yeni bir yeme geçiş kademeli yapılmalı; kaliteli kaba yem ve temiz suya erişim korunmalıdır. Sürüde yemlik rekabeti varsa bazı hayvanlar kısa sürede fazla yem tüketebilir. Bu nedenle yalnızca rasyonun içeriği değil, yemin nasıl sunulduğu da izlenmelidir.
Yem tüketimi ve dışkı görünümündeki değişiklikleri kaydetmek, olası sorunları erken fark etmeye yardımcı olur.
Canlı maya, probiyotik veya tamponlayıcı içeren katkılar bazı besleme programlarında değerlendirilebilir. Ancak uygun ürün ve miktar; rasyonun içeriğine, yem analizine ve sürünün durumuna bağlıdır. Katkı maddeleri, dengesiz bir rasyonu düzeltmenin veya mevcut bir hastalığı tedavi etmenin yerine geçmez.
Besleme planı hazırlanırken koyun midesi işlevleri ve işkembenin lifli yeme duyduğu ihtiyaç dikkate alınmalıdır. Sindirim belirtileri varsa önce veteriner hekim değerlendirmesi yapılmalı, katkı kullanımı bu değerlendirmenin sonucuna göre planlanmalıdır.
